معمولاً تعداد سرنشینان بین المللی که در ایستگاه فضایی بین المللی زندگی و کار میکنند، هفت نفر است. اما در زمان تعویض اعضای سرنشین، این عدد متغیر است؛ برای مثال، در سال 2009 سیزده عضو سرنشین از ایستگاه فضایی بین المللی دیدن کردند. این بیشترین تعداد افرادی است که تاکنون به طور همزمان در فضا بوده اند.
معمولاً فضانوردان با اتاقک فضاپیمای سرنشین دار درگون فضاپیمای اسپیس ایکس[1] یا در مورد فضانوردان روسی، با اتاقک فضاپیمای سایوز روسیه[2] به ایستگاه فضایی بین المللی سفر میکنند. پس از اینکه برنامۀ شاتل فضایی ناسا در سال 2011 کنار گذاشته شد، سایوز وسیلۀ حمل و نقل اصلی برای رفت و آمد تمام فضانوردان بود. اتاقک فضاپیمای کرو درگون در سی ام ماه می سال 2020 با پرتاب برای مأموریت دمو-2(مأموریت کرو دراگون دمو ۲ به این منظور است تا مراحل اعتبارسنجی را برای انجام عملیات پرواز فضایی انسانی بر روی سختافزار اسپیساکس به پایان برساند. در صورت موفقیتآمیز بودن پرواز آزمایشی، امکان صدور گواهینامه ارسال انسانی از فضاپیمای کرو دراگون و موشک فالکون ۹ اسپیساکس را فراهم میآورد. این مأموریت شامل آزمایش قابلیتهای کرو دراگون در مدار است.) شروع به حمل و نقل افراد کرد. فضاپیمای استارلاینر بویینگ هم پس از پرواز آزمایشی بدون سرنشین اربیتال فلایت تست 2 [3] در سال 2022 برای حمل و نقل افراد آماده میشود.
زمانی که فضانوردان به ایستگاه فضایی بین المللی میرسند، معمولاً یک دورۀ مأموریت حدوداً شش ماهه را به انجام آزمایشات علمی مختلف و نگهداری و تعمیر ایستگاه فضایی بین المللی میگذرانند. خارج از زمان کار نیز فضانوردان دست کم دو ساعت به ورزش و مراقبت شخصی میپردازند. گاهی اوقات آنها به راهپیمایی های فضایی میروند، وقایع رسانه ای/مدرسه ای را برای کمک به این افراد هدایت می کنند، و پست های به روزرسانی در رسانه های اجتماعی قرار می دهند. نخستین فضاوردی که از فضا توییت کرد مایک ماسیمینو بود که در ماه می سال 2009 از شاتل فضایی شروع به توییت کرد.
تخت خواب ها در ایستگاه فضایی بین المللی عموماً شامل تخت خواب های چندطبقۀ کوچک هستند. فضانوردان بسته به ترجیحشان خود را به یک دیوار میبندند یا اجازه میدهند که آزادانه در یک فضای کوچک معلق باشند. سرنشینانی که به طور موقت برای مدت چند روز از ایستگاه فضایی بین المللی دیدن میکنند ممکن است در سفینۀ فضایی خود یا در یک فضای آزاد در ایستگاه بخوابند که البته تنها به شرط اینکه خود را در فضا مهار کنند مجاز به این کار هستند.
ایستگاه فضایی بین المللی، مکانی برای تحقیقات درازمدت در مورد سلامت انسان است. ناسا این برنامه را به عنوان یک سنگ بنای اولیه در نظر گرفته است تا امکان تحقیقات انسان در مورد دیگر مقاصد منظومۀ شمسی همچون ماه یا مریخ فراهم شود.
بدن انسان در گرانش بسیار ضعیف، تغییر میکند. این تحولات شامل تغییر در ماهیچه ها، استخوان ها، سیستم قلبی عروقی و چشم ها است. بسیاری از تحقیقات علمی تلاش میکنند خصوصیات و شدت این تغییرات را مشخص کنند و بررسی کنند که آیا این تغییرات قابل معکوس کردن هستند یا نه. فضانوردان در آزمایش محصولات – همچون یک دستگاه اسپرسو یا پرینتر 3D – یا انجام آزمایشات بیولوژیکی همچون روی جوندگان یا گیاهانی که فضانوردان میتوانند کشت کنند و گاهی اوقات در فضا بخورند نیز شرکت میکنند. ایستگاه فضایی بین المللی به عنوان تنها آزمایشگاه گرانش بسیار ضعیفی که در جهان وجود دارد، تاکنون امکان هدایت بیش از 2500 آزمایش را برای بیش از 3600 محقق فراهم کرده است.
فضانوردان در فضا تنها زمان آزاد کمی دارند اما از آن برای فعالیت های مختلف همچون نگاه کردن از پنجره به بیرون، صحبت با دوستان و خانواده، عکس گرفتن یا انجام سرگرمی هایی از جمله نواختن موسیقی یا خیاطی بهره میبرند. مارک کلی فضانوردی بود که یک بار در سال 2016 در ایستگاه فضایی بین المللی لباس گوریلی پوشید که به عنوان یک شوخی خلاقانه در کنترل کننده های زمین دیده شد.
فضانوردی که در فضا به پرورش گیاهان می پردازد.
فضانوردان در کنار مسئولیت علمی، مسئول نگهداری از ایستگاه نیز هستند. انجام این کار گاهی اوقات مستلزم اقدام به راهپیمایی های فضایی برای انجام تعمیرات است. این تعمیرات گاهی اوقات ضروری هستند، از جمله زمانی که بخشی از سیستم آمونیاک از کار افتاده است و این نقص تاکنون چند بار اتفاق افتاده است. پس از اینکه در سال 2013 یک حادثۀ بالاقوه مرگبار برای فضانورد لوکا پارمیتانو که کلاهش در هنگام کارکردن بیرون ایستگاه پر از آب شد اتفاق افتاد، روند ایمنی پیاده روی فضایی تغییر داده شد.
حالا ناسا به سرعت به حوادث «درون ریزی آب» واکنش نشان میدهد و لاییه ایی به لباس های فضایی اضافه کرده است تا مایعات را به خود جذب کند و نیز لوله ای به لباس ها اضافه کرده تا در صورتی که کلاه با آب پر شود، محل تنفس جایگزینی فراهم شود. در ماه می سال 2022 پس از یه حادثۀ درون ریزی آب دیگر، ناسا مجدداً پیاده روی های فضایی را به تعلیق درآورده است و هنوز در حال تحقیق در مورد این مسائل است.
ناسا چندین دستگاه برای کاستن از نیاز به راهپیمایی های فضایی ساخته است، از جمله روبونات 2 شبیه انسان. این دستگاه ماهر در سال 2011 به سرنشینان ایستگاه فضایی بین المللی پیوست اما پس از کشف نقصی در آن در سال 2018 برای تعمیرات به زمین فرستاده شد. چند بازوی روباتیک بیرونی نیز در ایستگاه فضایی بین المللی وجود دارد که میتوانند امور تعمیراتی را از راه دور انجام دهند، همچون دستیار ماهر اهداف خاص[4] که معروف به دکستر است، و کانادارم2 (یک بازوی روباتیک با طول 57.7 پایی). یک بازوی روباتیک اروپایی روی قطعۀ روسی، سومین بازوی عملیاتی بزرگ در ایستگاه فضایی خواهد بود که در پایان نصب و مأموریتش که در سال 2022 ادامه خواهد داشت مورد بهره برداری قرار خواهد گرفت.
روبونات 2
[1] SpaceX’s Crew Dragon capsule
[2] Russian Soyuz capsule
[3] Orbital Flight Test 2 (OFT-2)
[4] special Purpose Dexterous Manipulator (SPDM)
