ساده و رایگان

دانشمندان، هر آن­چه را که باعث افزایش سیستم ایمنی بدن شما می­ شود را می ­یابند و به شما در داشتن عمر طولانی تر کمک می­کنند.

موضوعات مورد بحث:

1. پیری
2. رژیم غذایی
3. طول عمر
4. موسسه سالک

منتشر شده توسط موسسه سالک، فوریه 27/2020

زوج سالخورده سالم

مطالعه جدیدی که تاکنون گزارش بسیار دقیقی را در رابطه با تاثیرات سلولی ناشی از یک رژیم غذایی با کالری محدود را بر روی موش ارائه می­کند، به این نتیجه رسیده است که خوردن غذای کم­ تر باعث افزایش سیستم ایمنی بدن، کاهش التهاب در کل بدن شما، تاخیر در هجوم بیماری­ های وابسته به سن و کمک به افزایش طول عمر شما می­شود.

اگر شما خواهان افزایش سیستم ایمنی بدنتان، کاهش سطح التهاب در کل بدنتان، تاخیر در هجوم بیماری­ های وابسته به سن و طول عمر هستید، غذای خود را کم کنید. نتیجه حاصل از این مطالعه جدید توسط دانشمندان ایالات متحده و چین، تاکنون گزارش دقیقی را در رابطه با تاثیرات سلولی رژیم غذایی با کالری محدود، بر روی موش ارائه کرده است. در حالی که مزایای کاهش کالری، مدت­هاست که بر همه آشکار است، اما مطالعه جدید نشان می­دهد که چگونه این محدودیت کالری قادر به اعمال عملیات محافظتی در مسیر سلولی در برابر پیری است، و به صورت مفصل در رابطه با سلول در فوریه 27/2020 منتشر شده است.

جان کارلوس ایزپیسوآ بلمونته، نویسنده ارشد مقاله جدید، استاد آزمایشگاه بیان ژن سالک و موسس کرسی راجر گیلمین می­گوید، “ما از قبل می­دانستیم که محدودیت کالری باعث افزایش طول عمر می­شود، اما اکنون نشان دادیم که تمام تغییراتی که در سطح تک سلولی اتفاق می­افتد به همین دلیل است”. این نتایج ما را به اهدافی می­رساند که در نهایت ممکن است به وسیله آن قادر به درمان پیری در انسان به وسیله یک دارو باشیم.

پیری بیش­ترین عامل خطرناک برای بسیاری از بیماری­ های انسان از جمله سرطان، زوال عقل، دیابت و سندروم متابولیک است. محدودیت کالری نشان داده است که در مدل­ های حیوانی، بیش­ترین عامل موثر در برابر این بیماری های مرتبط با سن را دارد. و اگرچه محققان می­دانند که سلول­ های فردی دست خوش تغییرات فراوانی به صورت ارگانیسم سن شده است، اما آن­ها نمی­دانند که چگونه محدودیت­ های کالری ممکن است در این تغییرات تاثیرگذار باشند.

در مقاله جدید، بلمونته و همکارانش، سه نفر از دانش آموختگان آزمایشگاه سالک، کسانی بودند که میدانستند اساتید برنامه­ های تحقیقاتی شان را در چین اجرا کردند، و موش ­هایی که 30 درصد کالری کمتری مصرف کرده ­اند را با موش­ هایی که رژیم غذایی معمولی داشتند ، با هم مقایسه کردند. رژیم ­های غذایی حیوانات از سن 18 ماهگی تا 27 ماهگی کنترل شده بود.( در انسان این مدت زمان می­تواند تقریبا معادل کسانی باشند که رژیم غذایی با محدودیت کالری را از سن 50 سالگی تا 70 سالگی دنبال می­کنند، باشد.)

مثال محدودیت کالری

این مثال، روش ­هایی را نشان می­دهد که در آن محدودیت کالری جنبه ­های مختلفی را از کارکردهای سلولی با نتایج کلی کاهش سیستم ایمنی و فعالیت بسیاری از ژن­ های مرتبط با سن تحت تاثیر قرار می­ دهد.

صاحب امتیاز: موسسه سالک

در هر دو عامل شروع رژیم غذایی و نتیجه­ گیری از آن، تیم بلمونته، کل 168،703 سلول را از 40 نوع سلول در 56 موش، ایزوله و تحلیل کردند. سلول­ ها از بافت چربی، کبد، کلیه، آئورت، پوست، مغز استخوان، مغز و ماهیچه به دست آمدند. در هر سلول ایزوله شده، محققان از فناوری توالی ژنتیک تک سلولی برای اندازه­ گیری سطوح فعالیت ژن­ ها استفاده کردند. آن­ها هم­چنین، ترکیب کلی انواع سلول را با هر چربی به دست آمده بررسی کردند. سپس آن­ها موش پیر و جوان را در هر نوع رژیم غذایی مقایسه کردند.

بسیاری از تغییراتی که در موش ­هایی که رژیم غذایی معمولی داشتند و باعث پیرتر شدن آن­ها شدند اتفاق افتاد، در موش ­هایی با رژیم غذایی محدود رخ نداد؛ حتی در سن پیری بسیاری از چربی­ ها و سلول­ های حیوانات که رژیم غذایی با کالری محدودی داشتند بسیار شبیه موش ­های جوان بودند. به طور کلی 57 درصد تغییرات مرتبط با سن که در ترکیبات سلولی در چربی های موش ­هایی که رژیم غذایی معمولی داشتند، مشاهده شده و در موش ­هایی که رژیم غذایی با کالری محدود داشتند، مشاهده نشده است.

گوانگ هیو لی نویسنده مسئول همکار و استاد موسسه علمی چین می­گوید: “این رویکرد نه تنها تاثیر رژیم غذایی با کالری محدود را بر روی انواع سلول ­ها نشان می­دهد بلکه یک گزارش بسیار کامل و دقیقی را از آن­چه که در سطح تک سلولی در طول پیری رخ می­دهد را نیز ارائه می­کند.”

برخی از سلول­ ها و ژن­ ها بیش­ترین تاثیر را بر روی رژیم غذایی مرتبط با سیستم ایمنی، التهاب، متابولیسم لیپید داشتند. تعداد سلول­ های سیستم ایمنی تقریبا در هر چربی مورد مطالعه به طور قابل توجهی به صورت نرخ کنترل پیری افزایش یافت اما در موش ­هایی که دارای رژیم غذایی با کالری محدودی بودند، تاثیری نداشت. در بافت چربی قهوه ­ای که نوعی از بافت چربی است، یک رژیم غذایی با کالری محدود، سطوح بیان بسیاری از ژن­ های ضد التهاب را که در آن حیوانات جوان مشاهده شدند را برگرداند.

جینگ کو نویسنده مسئول همکار و هم­چنین استاد موسسه علمی چین می­گوید: “دستاورد اصلی در مطالعه حاضر افزایش در واکنش التهابی در طول پیری می­تواند به صورت سیستماتیکی توسط رژیم غذایی با کالری محدود سرکوب شود.”

وقتی محققان به عوامل رونویسی خود مراجعه کردند- تغییرات اصلی که اساسا قادر به تغییر گسترده فعالیت بسیاری از ژن­ های دیگر هستند- به طور قابل توجهی با رژیم غذایی با کالری محدود تغییر کردند. سطوح عامل رونویسی Ybx1 با رژیم غذایی در 23 نوع سلول مختلف تغییر کردند. دانشمندان معتقدند که Ybx1 ممکن است یک عامل رونویسی مرتبط با سن باشد و در حال برنامه­ ریزی برای تحقیق بیش­تری در رابطه با تاثیر آن هستند.

رودریگز استبان نویسنده مسئول و نویسندگان دیگر مقاله و یک پژوهشگر کارکنان در سالک می­گویند: “مردم می­گویند که شما حاصل نوع خوردن خود هستید و ما به این نتیجه می­رسیم که این حرف در بسیاری از موارد درست است.” حالت سلول­ های شما مانند سنتان به طور واضح به تعاملات شما با محیطتان وابسته است، که شامل آن­چه که می­خورید و میزان خوردن شما است.

تیمی که هم اکنون سعی می­کند تا از این اطلاعات استفاده کند، در تلاش برای کشف پیری در طول استراتژی هدف و اجرایی به سمت افزایش طول عمر وسلامتی است.

مرجع:”برنامه­ ریزی مجدد رژیم غذایی با کالری محدود از چشم انداز رونویسی تک سلولی پیری راتوس نوروگیکوس” نوشته شده توسط شوای ما، شیهویی سان، لینگلینگ گنس، ماشی سانگ، وی ونگ، یانکسیا یی، چانژا جی، ژیران ژا، سی وانگ، شاجیون هی، وی لی، کونسپسیون رودریگز استبان، ژیا لانگ، گوجی گو، پیو چان، شی ژا، جان کارلوس ایزپیسوآ بلمونته، ویچی ژانگ، ژینگ شو و گوانگ هیو لو، فوریه 2020، سلول.

DOI: 10.1016/j.cell.2020.02.008

محققان دیگری که در این مطالعه مشارکت داشتند عبارتند از شای ما، شیوهیوسان، لینگلینگ گن، مشی سانگ، وی وانگ، یانگسیا یی، چانگ ژا جی، ژیران زو، سی وانگ و شی ژاو از موسسه علمی چین؛ شاجیون هی، وی لی، پی آی یو چان و ویچی ژانگ از دانشگاه پزشکی پایتخت بیمارستان شوان وو؛ سیو لانگ از بیمارستان کالج پزشکی اتحادیه پکن؛ و گویجی گو از دانشکده پزشکی ژجیانگ.

این اثر و محققان در گیر توسط کمک هزینه برنامه توسعه و تحقیقات کلیدی ملی چین، برنامه اولویت تحقیقاتی راهبردی از موسسه علمی چین، بنیاد علوم طبیعی ملی چین، بنیاد علوم طبیعی پکن، کمیسیون شهرداری سلامت و برنامه­ ریزی خانوادگی، مرکز نوآوری پیشرفته برای محافظت از مغز انسان، آزمایشگاه کلیدی حالت غشای زیستی، بنیاد مکزیک و بنیاد گلن حمایت شده­ اند.