زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی

معمولاً تعداد سرنشینان بین­ المللی که در ایستگاه فضایی بین­ المللی زندگی و کار می­کنند، هفت نفر است. اما در زمان تعویض اعضای سرنشین، این عدد متغیر است؛ برای مثال، در سال ۲۰۰۹ سیزده عضو سرنشین از  ایستگاه فضایی بین ­المللی دیدن کردند. این بیشترین تعداد افرادی است که تاکنون به طور هم­زمان در فضا بوده ­اند. 

معمولاً فضانوردان با اتاقک فضاپیمای سرنشین دار درگون فضاپیمای اسپیس ایکس[۱] یا در مورد فضانوردان روسی، با اتاقک فضاپیمای سایوز روسیه[۲] به ایستگاه فضایی بین ­المللی سفر می­کنند. پس از اینکه برنامۀ شاتل فضایی ناسا در سال ۲۰۱۱ کنار گذاشته شد، سایوز وسیلۀ حمل و نقل اصلی برای رفت و آمد تمام فضانوردان بود. اتاقک فضاپیمای کرو درگون در سی ام ماه می سال ۲۰۲۰ با پرتاب برای مأموریت دمو-۲(مأموریت کرو دراگون دمو ۲ به این منظور است تا مراحل اعتبارسنجی را برای انجام عملیات پرواز فضایی انسانی بر روی سخت‌افزار اسپیس‌اکس به پایان برساند. در صورت موفقیت‌آمیز بودن پرواز آزمایشی، امکان صدور گواهینامه ارسال انسانی از فضاپیمای کرو دراگون و موشک فالکون ۹ اسپیس‌اکس را فراهم می‌آورد. این مأموریت شامل آزمایش قابلیت‌های کرو دراگون در مدار است.) شروع به حمل و نقل افراد کرد. فضاپیمای استارلاینر بویینگ هم پس از پرواز آزمایشی بدون سرنشین اربیتال فلایت تست ۲ [۳] در سال ۲۰۲۲ برای حمل و نقل افراد آماده می­شود.

زمانی که فضانوردان به ایستگاه فضایی بین ­المللی می­رسند، معمولاً یک دورۀ مأموریت حدوداً شش ماهه را به انجام آزمایشات علمی مختلف و نگهداری و تعمیر ایستگاه فضایی بین­ المللی می­گذرانند. خارج از زمان کار نیز فضانوردان دست کم دو ساعت به ورزش و مراقبت شخصی می­پردازند. گاهی اوقات آنها به راه­پیمایی­ های فضایی می­روند، وقایع رسانه­ ای/مدرسه ­ای را برای کمک به این افراد هدایت می­ کنند، و پست­ های به ­روزرسانی در رسانه­ های اجتماعی قرار می ­دهند. نخستین فضاوردی که از فضا توییت کرد مایک ماسیمینو بود که در ماه می سال ۲۰۰۹ از شاتل فضایی شروع به توییت کرد.

تخت خواب­ ها در ایستگاه فضایی بین ­المللی عموماً شامل تخت خواب­ های چندطبقۀ کوچک هستند. فضانوردان بسته به ترجیح­شان خود را به یک دیوار می­بندند یا اجازه می­دهند که آزادانه در یک فضای کوچک معلق باشند. سرنشینانی که به طور موقت برای مدت چند روز از ایستگاه فضایی بین­ المللی دیدن می­کنند ممکن است در سفینۀ فضایی خود یا در یک فضای آزاد در ایستگاه بخوابند که البته تنها به شرط اینکه خود را در فضا مهار کنند مجاز به این کار هستند.

ایستگاه فضایی بین ­المللی، مکانی برای تحقیقات درازمدت در مورد سلامت انسان است. ناسا این برنامه را به عنوان یک سنگ بنای اولیه در نظر گرفته است تا امکان تحقیقات انسان­ در مورد دیگر مقاصد منظومۀ شمسی هم­چون ماه یا مریخ فراهم شود.

بدن انسان در گرانش بسیار ضعیف، تغییر می­کند. این تحولات شامل تغییر در ماهیچه­ ها، استخوان ­ها، سیستم قلبی­ عروقی و چشم­ ها است. بسیاری از تحقیقات علمی تلاش می­کنند خصوصیات و شدت این تغییرات را مشخص کنند و بررسی کنند که آیا این تغییرات قابل معکوس­ کردن هستند یا نه. فضانوردان در آزمایش محصولات – هم­چون یک دستگاه اسپرسو یا پرینتر ۳D – یا  انجام آزمایشات بیولوژیکی هم­چون روی جوندگان یا گیاهانی که فضانوردان می­توانند کشت کنند و گاهی اوقات در فضا بخورند نیز شرکت می­کنند. ایستگاه فضایی بین­ المللی به عنوان تنها آزمایشگاه گرانش بسیار ضعیفی که در جهان وجود دارد، تاکنون امکان هدایت بیش از ۲۵۰۰ آزمایش را برای بیش از ۳۶۰۰ محقق فراهم کرده است.

فضانوردان در فضا تنها زمان آزاد کمی دارند اما از آن برای فعالیت­ های مختلف هم­چون نگاه­ کردن از پنجره به بیرون، صحبت با دوستان و خانواده، عکس­ گرفتن یا انجام سرگرمی­ هایی از جمله نواختن موسیقی یا خیاطی بهره می­برند. مارک کلی فضانوردی بود که یک بار در سال ۲۰۱۶ در ایستگاه فضایی بین­ المللی لباس گوریلی پوشید که به عنوان یک شوخی خلاقانه در کنترل­ کننده­ های زمین دیده شد.

فضانوردی که در فضا به پرورش گیاهان می­ پردازد.

فضانوردان در کنار مسئولیت علمی، مسئول نگهداری از ایستگاه نیز هستند. انجام این کار گاهی اوقات مستلزم اقدام به راه­پیمایی­ های فضایی برای انجام تعمیرات است. این تعمیرات گاهی اوقات ضروری هستند، از جمله زمانی که بخشی از سیستم آمونیاک از کار افتاده است و این نقص تاکنون چند بار اتفاق افتاده است. پس از اینکه در سال ۲۰۱۳ یک حادثۀ بالاقوه مرگبار برای فضانورد لوکا پارمیتانو که کلاهش در هنگام کارکردن بیرون ایستگاه پر از آب شد اتفاق افتاد، روند ایمنی پیاده­ روی فضایی تغییر داده شد.

حالا ناسا به سرعت به حوادث «درون ­ریزی­ آب» واکنش نشان می­دهد و لایی­ه ایی به لباس­ های فضایی اضافه کرده است تا مایعات را به خود جذب کند و نیز لوله ­ای به لباس­ ها اضافه کرده تا در صورتی که کلاه با آب پر شود، محل تنفس جایگزینی فراهم شود. در ماه می سال ۲۰۲۲ پس از یه حادثۀ درون­ ریزی آب دیگر، ناسا مجدداً پیاده­ روی­ های فضایی را به تعلیق درآورده است و هنوز در حال تحقیق در مورد این مسائل است.

ناسا چندین دستگاه برای کاستن از نیاز به راهپیمایی ­های فضایی ساخته است، از جمله روبونات ۲ شبیه انسان. این دستگاه ماهر در سال ۲۰۱۱ به سرنشینان ایستگاه فضایی بین ­المللی پیوست اما پس از کشف نقصی در آن در سال ۲۰۱۸ برای تعمیرات به زمین فرستاده شد. چند بازوی روباتیک بیرونی نیز در ایستگاه فضایی بین ­المللی وجود دارد که می­توانند امور تعمیراتی را از راه دور انجام دهند، هم­چون دستیار ماهر اهداف خاص[۴] که معروف به دکستر است، و کانادارم۲ (یک بازوی روباتیک با طول ۵۷.۷ پایی). یک بازوی روباتیک اروپایی روی قطعۀ روسی، سومین بازوی عملیاتی بزرگ در ایستگاه فضایی خواهد بود که در پایان نصب و مأموریتش که در سال ۲۰۲۲ ادامه خواهد داشت مورد بهره­ برداری قرار خواهد گرفت.

روبونات ۲

[۱] SpaceX’s Crew Dragon capsule

[۲] Russian Soyuz capsule

[۳] Orbital Flight Test 2 (OFT-2)

[۴] special Purpose Dexterous Manipulator (SPDM)

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *